Ik doe ook maar gewoon wat

22 november 2016 - Persoonlijk

Met het afstuderen aan de kunstacademie in het zicht, en daarmee het wegvallen van een stabiele factor in m’n leven word ik zowel angstig als euforisch. Afstuderen is eng, spannend, op eigen benen staan. Weg van die eeuwige kunstacademie daarentegen voelt als een grote zee van vrijheid.

Want: geen gewauwel meer over de kunstwereld, geen eeuwenlange verantwoordingen meer over bepaalde onderwerpkeuzes voor je fotoseries, geen pretentieus gedoe, geen “ik heb nu een foto gemaakt van een stoeprand en dit staat voor de geëscaleerde verkiezingen in Amerika want ik ben 1/14e Amerikaans en die stoeprand staat symbool voor struikelen waarvan ik hoop dat Trump dit doet.”

dw8a9961a

Ik denk veel na over de tijd “na de academie”. Ik denk Heel Veel na. Ik sta ermee op en ga ermee slapen. Ik vind het maar verdomde lastig om objectief naar mezelf te kijken. Hoe “goed” (of slecht) ik ben in mijn werk, of ik mijn leven wel op een rijtje heb, of ik wel klaar ben voor het grote-mensen-leven (zonder een maandelijks geldpotje van de overheid). (Aan de andere kant, welke twintiger is nou tegenwoordig nog wél klaar voor het grote-mensen-leven?)

Onzekerheid is en blijft forever een bitch. Maar daar schreef ik al heel vaak over.

Ik vind het al een hele opgave om elke dag te bedenken wat ik ga eten die avond, laat staan dat ik kan bedenken wat ik wil met “m’n leven”. (Op de dagen dat ik er qua eten écht niet uitkom laat ik brommertje met eten komen. Kan ik ook ergens online een leven bestellen?)

Is het geen goed idee om gewoon even een jaar lang iets compleet anders te gaan doen dan fotografie? Moet ik niet een cursus bloemschikken doen? Een opleiding dierenartsassistent? Vrijwilligerswerk in het asiel? Weer gaan reizen in Engeland? (Thomas vermoordt me.) (Maar oh ik mis het zo.) Een eigen webshop oprichten? (Met wát dan?) Nog meer nieuwe projecten en daarmee onzekerheden aanboren die allemaal in de soep kunnen lopen?

Is mijn liefde voor fotograferen niet verpest door de kunstacademie? Is het nog steeds “mijn passie”? (Even barfen.) Lachen ze me straks niet ontzettend uit als ik weg ren uit die kunstwereld en me volop stort in de commerciële wereld?

dw8a5036a

En wat als ik gewoon doorga met fotografie zoals ik dat nu doe, hoeveel valt er dan nog meer uit te halen dan erin zit? Kan ik nog wel groeien of zit ik wel een beetje aan een limiet en moet ik maar accepteren dat ik nooit op niveautje Kinfolk zal gaan zitten? Er zijn zóveel fotografen daar in die buitenwereld, hoe onderscheid ik me nog? Waarom zou men voor míj kiezen en niet voor één van die tien andere fotografen die zóveel beter zijn dan ik?

Hoe kunnen Thomas en ik ooit een stulpje in het bos met moestuin en kippen kopen als ik maar een beetje blijf freelancen? Een beetje blijf aanklooien?

Ik ben nooit echt ergens héél erg uitmuntend goed in geweest. (Op autorijden na dan, maar daar zijn de meningen over verdeeld.) Na 11 lessen pottenbakken maak ik nog steeds scheve bakjes waar 3,5 olijf in past en stukken van Einaudi op de piano klinken alsof ik met drie vingers en een teen speel. Daardoor vind ik het soms maar lastig te geloven dat mensen willen betalen voor mijn foto’s.

Laatst kwam vriendin Naomi langs in Utrecht. Ik pikte haar op, op het station met mijn eigen auto en we reden naar mijn eigen atelier. “Ali, kijk je nou met je auto en je atelier.” Terwijl ik ondertussen dacht “ja hallo ik doe ook maar gewoon wat, kijk naar jezelf met je grachtenpand appartement en je leuke leven en je succesvolle carrière. Ik doe ook maar gewoon wat.”

Ik denk niet dat er één antwoord gaat zijn op de vragen “wat ga ik doen na de academie?” en “wat wil ik met de rest van mijn leven tot ik een oud vrouwtje ben in bloemetjesjurken in het bejaardenhuis met een kromme rug van al dat wel of niet fotograferen?”.

Ik weet wel dat een optie “ik doe maar gewoon wat” zou kunnen zijn. Want dat heeft me anders tot nu toe best ver gebracht.

dw8a4328a
Het leven is een taart maar je moet ‘m wel zelf bakken bwahahah okdoei.

Reacties

  1. Iep schreef:

    Heel erg mooi geschreven! Echt super! En mag ik even zeggen. HALLO ALINE, wat jij maakt is echt uitmuntend! Je bent echt heel erg goed in wat je doet. Wees trots en geniet! Je doet het zo goed!

    Liefs Iep

  2. Irene Schippers schreef:

    Joh, ga gewoon je gevoel achterna. Wel handig misschien om een klein baantje te zoeken waarmee je de vaste lasten dekt (callcenter, in winkel op zaterdag o.i.d.). Ik ken hordes freelancers die zo leven en er vrolijk mee doorgaan tot ze (soms) een leuke vaste baan vinden of 65+ worden. Dan heb je een ieder geval een boterham te eten en zorg je met freelancen voor het beleg. Die angst van na de academie zal blijven hoor, want er is altijd weer iets nieuws engs waarvan je de impact niet kan inschatten.

  3. Yvonne schreef:

    Gewoon maar wat blijven doen. Dan komt het wel goed. ;-)

  4. Lisa schreef:

    Lieve Aline,

    Ik begrijp je struggles wel. Ik zit ook in het laatste jaar van mijn opleiding en vind het ook mega spannend hoe die Grote Toekomst er concreet uit gaat zien. Of ‘ie überhaupt wel Groots (met een harde G) gaat zijn.

    Je vraagt je af hoe je je kunt onderscheiden van alle andere fotografen. Ik denk dat dat voor een deel door je blog is. Via Paper Boats krijgen veel lezers een persoonlijk inkijkje (inkijkje is echt een stom woord. Nevermind) in je leven en je gedachtengang, en je getypte hersenspinsels vind ik heel leuk, soms grappig en soms ontroerend. Als ik de baas zou zijn (van het journaal. Handen in de lucht voor Kinderen voor Kinderen je weet toch. Nee doe maar niet). Oké, waar was ik? Ah ja, als ik de baas zou zijn van een bedrijfje en ik zocht een fotografe, dan zouden je mooie verhalen en foto’s me overtuigen om voor jou te gaan. Het lijkt me belangrijk om gezellig contact te hebben (want commercieel betekent niet onpersoonlijk) met de fotografe, zodat je samen tot het mooiste resultaat komt. En als ik je verhalen lees lijk je me een heel leuk persoon om mee samen te werken!

    Liefs, Lisa

  5. Marieke schreef:

    Ik kan het me zo goed voorstellen! Dood eng en je moet het gewoon doen, want je kan niets anders. Gedverderrie!! Toch denk ik ook dat je het moet zien als een groot avontuur waarin het niet erg is om te vallen en waar je ontzettend veel kan leren. Ongeacht welke kant je op gaat, wanneer je wat doet en hoe je het doet. Uiteindelijk is het jouw leven en als jij denkt dat het goed is wat je doet is het ook goed!

  6. Linda schreef:

    Herkenbaar dit! Ik dacht de hele tijd alleen maar ‘precies dit’ terwijl ik aan het lezen was. Terwijl je het super doet – alleen dat is veel makkelijker om tegen anderen te zeggen dan tegen jezelf en om het zelf te zien. Ik vind je foto’s in ieder geval prachtig en je filmpjes trouwens ook, daar ben ik echt verliefd op. Als je doet waar je hart ligt (ook al zo’n kots-zin) dan komt het toch wel goed ‘<3

  7. Mylene schreef:

    Ik bewonder wat jij doet zo enorm! Dus wat mij betreft hoef jij je geen zorgen te maken over de toekomst ;) Maar ik ken de onzekerheid zelf ook maar al te goed. Sinds ik klaar ben met studeren, vraag ik me regelmatig af of ik het wel goed doe allemaal. ‘Ik doe ook maar wat’, is dan precies waar het op slaat.

  8. Karin schreef:

    Niemand heeft een plan voor de rest van zijn leven, en als dat wel zo is dan gooit het leven dat plan zelf wel overhoop door iets onverwachts in je schoot te gooien. ‘Ik doe maar wat’ is volgens mij de kern van het leven en veel mensen varen er wel bij. Ik doe zelf ook gewoon maar wat. En Oprah en de koning doen voor hun gevoel vast ook gewoon maar wat.

    En ja mensen willen voor je foto’s betalen. Echt wel.

  9. Iris schreef:

    Dit is zo ontzettend herkenbaar en zeker nu bijna het einde van je kunstacademietijd erop zit. Na de kunstacademie kon ik dat wereldje echt even missen als kiespijn. Mijn liefde voor kunst was daarna ver te zoeken en nu bijna anderhalf jaar later begin ik het pas een beetje weer te waarderen, maar wel op mijn termen. Ik wil mij niet meer elke keer hoeven verantwoorden, want soms dan voelt iets gewoon goed en doe je het gewoon. Kan dat niet genoeg in het leven zijn soms? Ik denk dat je er niet te bang voor moet zijn, daarna komen er weer genoeg toffe dingen. Ik vind dat je het hartstikke goed doet en ik vind je foto’s prachtig. Al ken ik het gevoel wel heel erg, met ontwikkelen en uniek zijn etc. Het is ook allemaal wat. Ik denk alleen dat iedereen maar wat doet in het leven en vaak blijkt dat je er eigenlijk best wel verstand van hebt. Alleen moet je het zelf nog even doorhebben :)

  10. Lisse schreef:

    Zo herkenbaar dit! Ik studeerde twee jaar geleden af, ging ook freelancen (als tekstschrijver en vertaler) en mán, ik vond het eigenlijk super moeilijk om de zekerheid van mijn studie los te laten en het Grote Zwarte Gat (= de rest van je leven) te omarmen. Zo voelde dat dan, hè. Maar het stomme is dat ik me daar tijdens mijn laatste studiejaar fulltime druk over heb gemaakt en toen ik was afgestudeerd, waren die zorgen eigenlijk binnen een week voorbij en ging ik gewoon werken en was het prima. Ik doe ook maar wat, doen we volgens mij allemaal. Zolang je maar blij bent.

  11. Lottes Anekdotes schreef:

    Ik moest zo hard lachen met je “ik heb nu een foto gemaakt van een stoeprand en dit staat voor de geëscaleerde verkiezingen in Amerika want …” Echt heel leuk omschreven hoe opgeklopt dat wereldje vaak is :)
    Voor de rest herken ik je gevoel. Het eerste jaar na mijn afstuderen voelde ik mij helemaal verloren (ook al had ik meteen een vaste baan gevonden en moest ik mij bijvoorbeeld financieel geen zorgen maken), want was dit nu wat ik wilde doen en wilde ik niet liever op reis en waarom ging ik niet op een kinderboerderij werken en blablabla. Het heeft een jaar geduurd voor ik op mijn pootjes terecht kwam en zelfs nu, twee jaar na het behalen van mijn diploma’s, pieker ik er soms nog over. Misschien gaat dit nooit helemaal voorbij, maar is dat zo erg? Het toont alleen maar hoe geïnteresseerd ik ben in verschillende dingen, denk ik dan maar.

  12. Esmee schreef:

    Zo herkenbaar dit… ik ben ook bezig met de afronding van m’n opleiding en freelance ernaast. DOODSBENAUWD word ik ervan! Vet moeilijk soms he, het leven.

  13. Tiffany schreef:

    Dankjewel voor het schrijven van dit stuk. Soms denk ik dat ik de enige ben die totaal in paniek is (mede door dat ik chronisch ziek ben) maar zelfs mensen zonden chronische ziekte zijn compleet in paniek over wat ze moeten met de rest van hun leven. Fijn om te weten, voel me nu iets minder alleen.

  14. Oh wow, nu heb je me echt even met de neus op de feiten gedrukt Aline. Help. Ik vind het al eng wat voor opleiding ik zou willen gaan doen. Wat na die opleiding dan? Ik kan niks, jij hebt je fotografie waar je zotveel mee bereikt hebt en waar je echt nog héél erg veel mee kan doen? (: (Oh en je quote, het leven is een taart, maar je moet hem zelf bakken, ge-ni-aal)

  15. Paul schreef:

    Met het risico dat het klinkt als een oude opa die het allemaal weet… Ik denk dat je gewoon je hart moet volgen, beoordeel per keer wat je gaat doen, en dan zie je het allemaal wel waartoe het leidt. Begin met fotograferen, dat kun je, en gezien alle verzoeken voor fotoreportages ben je daarin succesvol in. En dan komt er misschien ooit wel iets anders op je pad (kinderen, ofzo, of een cottage ergens in een regenachtige county). Plan niet teveel… Jouw generatie moet waarschijnlijk tot hun 85e levensjaar werken voordat de AOW begint, dus het is een illusie om te denken dat je daarover nu alle bepalende keuzes hoeft te maken. Er is nog tijd zat om het roer om te gooien als het allemaal anders uitpakt dan je had gehoopt!

  16. […] glitters, de festiviteiten en de champagne. Het leven is elke dag een feestje, of een taart zoals Aline dat zo mooi schreef, maar je moet wel ‘m wel zelf bakken. En ja, metaforen met taarten, […]

  17. Iris schreef:

    Ah wat lekker relativerend, Aline :D
    Heerlijk!

  18. Jessica J. schreef:

    Prachtig geschreven en heel erg herkenbaar. Mijn opleiding Fotografie had m’n liefde voor fotograferen eventjes vermoord. Dat stukje over die stoeprand beschrijft het perfect… Alles moest steeds iets betékenen, maar nee, zo hoort het niet. Gewoon lekker maar wat blijven doen, je vindt je weg wel. Mijn “passie” is nu, een aantal jaar later, 100% terug. :-)

  19. Tess schreef:

    Hee,
    Ik snap je heel goed. Ik zit nu zelf in de fase dat ik moet kiezen of ik havo of vwo wil doen, en mijn vakkenpakket moet ook gekozen worden. Dat houdt in dat ik eigenlijk al mijn opleiding moet kiezen, en ook al mijn beroep. Maar ik heb nog geen idee!
    Als ik jou was, zou ik gewoon doen wat je gevoel zegt, doe wat je gelukkig maakt! Je kan altijd nog iets anders gaan doen, als het tegenvalt.
    Hopelijk kom je er een beetje uit!
    Liefs, Tess

  20. Vivian schreef:

    Lang leve de ”ik doe maar wat”-optie, want je hebt helemaal gelijk: dat gaat over doen wat voor jou goed voelt en daar kom je uiteindelijk het verste mee, ook al besef je dat misschien pas later!

  21. Annet schreef:

    Het is heel normaal om veel te willen, maar eigenlijk moet je dat helemaal niet nastreven. Gewoon lekker leven, het leven leidt jou wel. Gewoon doen waar je warm van wordt. Wij zijn gek op hoe de mensen leven in Colombia, Panama. Leven bij de dag en zijn zorgeloos. Je mag langskomen op onze zeilboot!

  22. Susan schreef:

    Herkenbaar, na de academie was ik KLAAR met alles wat me ook maar enigszins aan die tijd deed denken. Ik had even geen idee wat ik wilde, hoe ik ‘het allemaal moest doen’ en voelde me soms dom dat ik een papiertje van de kunstacademie had terwijl andere mensen een ‘echte studie’ gedaan hadden. Het zwarte gat… Maar: dat komt goed. Ik ben uiteindelijk een compleet andere kant op gegaan qua fotografie dan wat daar cool of interessant was, en hoewel ik me daar soms voor geschaamd heb kan het me nu helemaal niets meer schelen. Als een van de weinigen van mijn afstudeerjaar kan ik er van leven (of doe ik uberhaupt nog iets met fotografie..) en daar ben ik trots op :)

  23. Malu schreef:

    Ik lig helemaal dubbel om je onderste plaatje. Heerlijk die humor onderaan na zo’n openhartige post.

    En ik snap helemaal wat je bedoeld. Ik heb zelf ook kunstacademie gedaan, maar ik maak nog amper foto’s omdat ik een paar jaar even geen plezier had in fotografie zonder een zeurend academie stemmetje. Ik heb in zeven jaar iets totaal anders gedaan; gewerkt bij de bieb en nu werk ik in een platenzaak en boekenwinkel. Ik ben ook nooit ergens héél goed in geweest al roept mijn omgeving dat ik zo waanzinnig creatief ben. Ik geloof er erg in dat ‘wat komt, dat komt’. Een beetje voortbewegen op de flow is soms heel erg fijn. En ruimte hebben om keuzes te maken in waar ik me goed in voel.

  24. Eva schreef:

    Heel erg goede conclusie. Mijn basis is ook onder me vandaag gehaald, of nouja, die blijft nog drie maanden en daarna is het over. Maar WAT DAN? Ik ben al weken daardoor met mezelf in discussie, ben nergens écht goed in maar kan alles wel aardig een beetje dus whuuut. Enige les die ik wel heb geleerd, is om het allemaal niet allemaal té serieus te nemen. Je hoeft niet nu een plan te hebben voor de komende 10 jaar, het is een luxe als je al weet hoe je er over 10 weken bij zit. Geniet van de luxe die dit biedt want je kan dus nog alle kanten op!

  25. Liesbeth schreef:

    Niet te veel nadenken.
    En ja, begin maar al gewoon met “zomaar wat te doen” :-), je bent goed bezig.
    En dan zie je wel waar je uitkomt.
    Ik werk al 10 jaar als projectarchitect bij een heel leuk bureau, en nog steeds krijg ik af en toe twijfels: is het dit wel, doe ik dat wel goed, ben ik niet beter in iets anders, enz…
    Maar ik blijf toch steeds maar. Omdat ik het blijkbaar toch nog steeds graag doe. (niet alles dan, maar hé, that’s life).
    Mensen die niet twijfelen, zijn gevaarlijk.
    Zolang je er maar niet lam van wordt, is het geen enkel probleem :-)
    Zolang je maar beseft, dat je de antwoorden op je vragen nooit echt gaat weten…

  26. […] glitters, de festiviteiten en de champagne. Het leven is elke dag een feestje, of een taart zoals Aline dat zo mooi schreef, maar je moet wel ‘m wel zelf bakken. En ja, metaforen met taarten, […]

  27. Fenne schreef:

    ik studeerde ook net af, oftewel alle vakken zitten erop, nu nog op het papiertje wachten,.. en ondertussen verhuisde ik naar Zweden. Velen vragen me naar de-rest-van-mijn-leven-plannen, maar die heb ik niet. En ze lijken me ook niet nodig. ik hou van de vrijheid dat een hobbelig pad me weet te bieden.

  28. Klinkt zeer herkenbaar allemaal, ik heb ook het gevoel dat ik zomaar wat doe. Maar zolang dat je ergens brengt, waar je graag wil zijn, is daar helemaal niets mis mee, toch?

  29. Fleur schreef:

    Hoi hoi,
    Heb al een tijdje niets meer vernomen. Hopelijk ben je verzeild geraakt in de mooiste avonturen waarbij een blog bijhouden, prioriteit nr. 50 is?
    Liefs,
    Fleur

Laat een reactie achter