Groot klein nieuws

Dagboekfragment van 19 februari 2018

Lieve Rijstkorrel.


Ik weet niet hoe ik je moet noemen. Volgens mijn zwangerschapsappje ben je nu het formaat van een rijstkorrel. Ik ben nog steeds niet gewend aan het feit dat je écht komt ook al was dit honderdduizend procent de bedoeling.

Parijs in december

Een boze ober in een veel te duur restaurant zei afkeurend “non” toen ik mijn keuze doorgaf voor het voor- en hoofdgerecht. Ik had blijkbaar een verkeerde combinatie gemaakt.

Steel de show met Pasen: cheesecake met chocolade en rood fruit

Van Japan maken we even een kleine omschakeling. Later nog meer foto’s en meer verhalen over het meest magische land, oh man zó veel om te vertellen. In de tussentijd kan ik jullie vast wel verblijden met een fijn receptje om nog even last minute indruk te maken op je familie tijdens de paasbrunch.

Een fragment uit het meest fascinerende land waar ik ooit was: Japan

Terwijl ik dit schrijf zit ik in een Japanse hogesnelheidstrein die door de kleinste dorpjes en grootste steden dendert. Heel in de verte zijn de meest prachtige berglandschappen te zien, gehuld in een laagje wolken. Regen slaat tegen de ramen van de trein.

Niemandsland

M’n handen zijn koud, de kringen onder mijn ogen groot. De dagen zijn kort, de nachten donker. Mijn huis warm, mijn lichaam vermoeid.

Ik heb dus een hobby + mini winactie

en dat is pottenbakken. Ik ga jullie eerlijk bekennen dat ik zelf altijd een beetje bevooroordeeld was over mensen die een pottenbakcursus doen. “Dat zijn vast alleen maar geitenwollensokken in hun midlife crisis die hun moestuin zat zijn.”

Een fijne tip voor de zondagavond

Vorig jaar heb ik me maandenlang verdiept in het veelomvattende onderwerp ‘herinneringen’. Het menselijk brein en de manier waarop we herinneringen bewaren en ook vergeten is zo ontzettend fascinerend dat ik besloot mijn scriptie erover te schrijven.

Over het vastleggen van de liefde: Christa & Pontus

Het is augustus, een paar weken na de meest stressvolle periode van 2017 en misschien wel van de afgelopen paar jaar. Ik loop in mijn eentje door de straten van Stockholm nadat ik ben ingecheckt in mijn hostel en mijn bagage daar heb gedumpt. Het is ergens in de middag, de zon schijnt. Het geluk tintelt door m’n lijf.

For everyone in doubt (especially for myself)

Tijdens het opruimen van mijn grote blogarchief (ik vond dat alle oude meuk van zes jaar lang bloggen wel lang genoeg online had gestaan haha – als je iets mist of terug wil lezen wat je niet meer terug kunt vinden mag je me altijd mailen!) kwam ik dit weer tegen. Ik gooi het even in de herhaling.

Volg mijn blog via e-mail