All posts in

Persoonlijk

Niemandsland

M’n handen zijn koud, de kringen onder mijn ogen groot. De dagen zijn kort, de nachten donker. Mijn huis warm, mijn lichaam vermoeid.

Ik heb dus een hobby + mini winactie

en dat is pottenbakken. Ik ga jullie eerlijk bekennen dat ik zelf altijd een beetje bevooroordeeld was over mensen die een pottenbakcursus doen. “Dat zijn vast alleen maar geitenwollensokken in hun midlife crisis die hun moestuin zat zijn.”

Een fijne tip voor de zondagavond

Vorig jaar heb ik me maandenlang verdiept in het veelomvattende onderwerp ‘herinneringen’. Het menselijk brein en de manier waarop we herinneringen bewaren en ook vergeten is zo ontzettend fascinerend dat ik besloot mijn scriptie erover te schrijven.

For everyone in doubt (especially for myself)

Tijdens het opruimen van mijn grote blogarchief (ik vond dat alle oude meuk van zes jaar lang bloggen wel lang genoeg online had gestaan haha – als je iets mist of terug wil lezen wat je niet meer terug kunt vinden mag je me altijd mailen!) kwam ik dit weer tegen. Ik gooi het even in de herhaling.

Een koud weekend in januari

Ik werk wat uurtjes in de plantenwinkel waar ik cadeautjes inpak voor moeders en buurvrouwen en vriendinnen, doe wat aan mijn administratie thuis en edit wat foto’s van shoots.

Hoe het opeens weer herfst werd

met lange koude strandwandelingen, een gouden zon en een nog meer gouden maan. (Zagen jullie ‘m gisteren ook? <3) Hoe het ein-de-lijk weer tijd werd om naar mijn ultieme happy place te gaan om alle afstudeerstress even van me af te schudden.

Heb je haar weer met haar impulsieve acties

Milieuactivisten gaan dit niet met me eens zijn maar ik ben er nu al heilig van overtuigd: het leven is veel leuker met een auto en een rijbewijs. Punt. Je kunt gaan en staan waar je maar wil, wanneer je maar wil. En zo kun je dus ook, zoals ik al vertelde, spontaan naar Parijs rijden wanneer je daar zin in hebt. Vrijdag boekten we, zaterdag stonden we in Parijs.

Ierland

Een sprookje. Op ongeveer 5 uur reizen met de auto (over kronkelende landweggetjes), het vliegtuig en de trein vanaf Utrecht. “Zijn we hier echt?” We zijn hier echt. Het voelt alsof ik door een filmset loop. Alles is goudgekleurd door de winter en het water van de woeste zee kleurt azuurblauw.

Ik ging naar Kopenhagen

Joe, was ik weer! Potverdorie jongens, wat een tijden. Drama’s in Parijs (uitgerekend op mijn mama haar sterfdag, ze kon geen betere dag uitkiezen :’) ). Ik heb er geen woorden voor, en ik denk dat er genoeg medebloggers al woorden aan hebben gewijd. Dat het verschrikkelijk is zijn we het allemaal over eens natuurlijk, en daar laat ik het voor nu ook even bij.


Volg mijn blog via e-mail