We gingen naar New York en dat zag er zo uit

Bijna vier maanden geleden is het alweer dat Thomas en ik naar de andere kant van de Oceaan vlogen. We namen een taxi naar onze Airbnb in Brooklyn en ik gilde het bijna uit bij de eerste keer zien van gele schoolbussen. De taxichauffeur moest wel denken dat we gestoord waren.

Hoe het opeens weer herfst werd

met lange koude strandwandelingen, een gouden zon en een nog meer gouden maan. (Zagen jullie ‘m gisteren ook? <3) Hoe het ein-de-lijk weer tijd werd om naar mijn ultieme happy place te gaan om alle afstudeerstress even van me af te schudden.

Nog wat bewegend beeld

Eigenlijk had ik het veel te druk om te filmen. Druk met het verwerken van duizend indrukken. Druk met m’n voeten op het dashboard leunen in de auto terwijl de muziek keihard uit de speakers galmde, racend over de M1.

Augustus is pas negen dagen oud

en in die negen dagen: kwam Thomas naar Engeland en zat hij opeens weer naast me in de auto en dat was heel gek. Reed ik voor de allerlaatste keer die gigantische heuvel bij m’n huis af, in een volgepakte auto, toeterend en al terwijl m’n gastgezin me hysterisch uitzwaaide.

Een sprookje in de Ardennen

Bruiloften waren even een dingetje dit seizoen. Wat ontzettend blij was ik toen ik eind 2015 al werd benaderd door stellen wiens bruiloft ik mocht gaan vastleggen in 2016. Wat ik toen nog niet wist was dat het hele avontuur Engeland genaamd in de weg ging zitten.

Ik dacht dat het wel leuk zou zijn

om jullie even een luchtfoto te laten zien wat ik nu mijn thuis noem. (Spoiler: het is niet het blauwe of gele huis hierboven. Da’s gewoon in m’n allerlievelingste Londen. Want daar was ik ook nog laatst.) M’n huis / thuis is het mooiste gebouw van het dorp. Ik moest natuurlijk even de show stelen met mijn drone. (Lees: ik scheet zeven kleuren in mijn broek toen dat ding zo gigantisch hoog boven het dorp hing.)

Van die kleine dingen die ik nooit wil vergeten

Dat we een grote barbecue hielden toen ik hier nog maar net was. Spannend vond ik het, maar na wat wijntjes ging het wel. Dat iemand tijdens die barbecue (dronken) een briefje van 5 pond verloor en ik het oppakte en hem erop attendeerde. “Houd maar, ik heb toch geld zat.”

Nooit meer naar huis

Het achterlaten van een door de jaren heen zelf gecreëerde veilige omgeving is een van de moeilijkste dingen die ik ooit heb gedaan. Een huis wat ik mijn thuis noem, dat warme thuis daar in Nederland. Met mijn allerliefste lievelingspersoon en mijn allerliefste lievelingsdieren.

Er ging eens een meisje op stage

Zodra ik mijn huis – wat een omgebouwd oud schoolgebouw is uit 1800 – uit stap, schijnt de zon fel in m’n gezicht. Iets wat me enorm gelukkig maakt, we hebben namelijk 4 dagen sneeuw achter de rug. Ik steek de sleutel in het contact van mijn auto, rijdt voorzichtig de gigantische heuvel af waarop mijn huis zich bevindt en stel mijn navigatie in naar de goede eindbestemming. Ik begin met rijden en laat het pittoreske dorpje wat ik nu

Volg mijn blog via e-mail