Kippenvel

11 november 2014 - Persoonlijk

Het is vroeg in de morgen als ik slaapdronken besluit mijn studiegenootje een appje te sturen dat ik vandaag school even skip. Even wat extra uurtjes slaap pakken, even mijn hoofd en buikpijn eruit slapen. Een beetje ziek, een beetje bluh.

Een paar uur later wordt er een eeuwigheid op de deurbel geramd. Ik doe niet open, want ik verwacht niemand. Iemand aan de andere kant van de deur wordt ongeduldig en begint tegen mijn deur te rammen. Aan de deurklink te duwen en te trekken. Aan de sloten te rammelen. Iemand forceert mijn deur. Of doet in ieder geval een poging tot.

Niet wetende dat er tóch iemand thuis was die vervolgens de deur open zwaait. Oog in oog sta ik met iemand die, wanneer ik niet slaapdronken had besloten thuis te blijven, er misschien wel vandoor was gegaan met onze dierbare bezittingen.

Ik ging een potje tekeer. Achteraf het domste wat ik kon doen maar ik deed het. Mijn luide stem galmde door de gallerij. Zijn ogen werden groot. Mijn stem nog luider. Als een woordenkots volgden de woorden politie, opzouten en idioot zich achter elkaar op.

Hij vertrok. Met een zakdoek in zijn hand waarmee hij waarschijnlijk zonder sporen de deur wilde open maken. Maar daar denk ik liever niet over na. Ik luisterde hoe zijn snelle voetstappen de drie trappen naar beneden denderden. Gevolgd door een doffe klap van de portiekdeur.

(Ik bedacht me dat ik gisteravond voor de grap één wenkbrauw had bijgetekend. Ik teken nooit mijn wenkbrauwen bij. Ik wilde Thomas even laten zien hoe dat eruit zag als ik het wel zou doen. Ik bedacht me later dat ik het er niet had afgehaald en dat ik tekeer ging in een wit t-shirt zonder BH en één ongetekende en één getekende wenkbrauw. Als hij niet bang is geworden van mijn geschreeuw dan hopelijk van mijn uiterst charmante verschijning.)

Vandaag belde ik voor het eerst in mijn leven de politie. Ik had voor het eerst in mijn leven een geldige reden om 112 te bellen maar dat durfde ik niet. Want 112 bellen is opeens wel heel erg heftig. Dat doen alleen grote mensen. De mevrouw aan de telefoon en ik moesten samen lachen. Waarom precies weet ik niet meer. Ontlading denk ik. En de mevrouw deed maar gewoon even met me mee. Ze wenste me nog beterschap voordat we ophingen.

Vandaag wenste voor het eerst in mijn leven een politieagente me beterschap.

Vandaag voel ik me veilig en onveilig tegelijk, in mijn eigen huis. Morgen misschien ook wel. En dat zuigt best wel.

Waarom ik dit schrijf? Omdat ik het even kwijt wil. Even van me af wil schrijven. Zodat ik het even kan laten bezinken wat er gebeurd is.

(Omdat ik hoop dat er iemand meeleest die misschien een leuk appartementje in Utrecht voor ons en de poekies in de aanbieding heeft want ik roep al een jaar dat ik weg wil uit deze prutwijk.) (Ahhh toe? We zijn heel leuk en netjes en aardig!)

Omdat in de rechterkolom van mijn site ‘schrijft niet over papieren bootjes maar wel over de dingen die ze leuk en ook minder leuk vindt’ staat.

Dit is zo’n minder leuk ding.

Reacties

  1. Joanne schreef:

    Wow, wat kut! Het lijkt me heel naar hoe je je dan voelt in je eigen huis. Ik kan er met mijn hoofd nooit bij hoe je dat bij anderen kunt doen. Bah. Sterkte! Hopelijk trekt het gevoel snel weg en vind je een prachtig poekieproof huisje. :)

  2. Lauriëtte schreef:

    Wat een verschrikkelijke ervaring :( Dat er ingebroken wordt is sowieso heel naar (heb het zelf drie keer meegemaakt..) maar dat je oog in oog komt te staan met de inbreker lijkt me heel erg spannend, op een vervelende manier :( Ik hoop dat je dit voorval snel weer kan vergeten en dat jullie misschien wel snel een ander huisje vinden. Voel je je inmiddels al wel weer iets beter? Ook qua je ziek zijn? :( xx!

  3. Lotte schreef:

    Aah wat naar! Hier is ooit ingebroken toen ik een jaar of tien was, zonder heterdaadgebeuren dan wel. Ik weet eigenlijk alleen nog maar dat ik toen in koeienletters “INGEBROKEN, 100 EURO VAN MIJN SPAARGELD WEG :@ :@ :@ :'(” in mijn msnnaam zette.

  4. Eline schreef:

    Oh wat heftig Aline! Ik heb het ook een keer mee moeten maken, en er is niks zo moeilijk als je niet meer veilig voelen in je eigen huis. Je bent een verschrikkelijk knap groot mens omdat je de politie gebeld heb, en ik ben blij dat mevrouw agent zo fijn reageerde. Veel knuffels en beterschap gewenst!

  5. lianne schreef:

    Gadverdamme dat zijn echt van die klote dingen. Hoop dat je je snel wat beter voelt. (Ik moest wel lachen om de visualisatie van jou met 1 wenkbrauw in een wit shirt maar verder vind ik het een heel naar verhaal. Knuffel maar veel met Thomas en de poekies.)

  6. Marjolijn schreef:

    Je bent een held!! ff serieus!

    Maar wat een ongelooflijk kutgevoel moet dat zijn zeg, dat er iemand gewoon wilt inbreken in je huis. Ik waande me altijd veilig in mijn gettoflatje omdat je zou denken dat een inbreker wel wat beters zou uitzoeken dan een 3e rangs flatje in een achterstandswijk. (Ok ik ga er nu zomaar vanuit dat jij ook in iets soortgelijks woont, sorry alvast als dat niet zo is)

    Ik hoop voor jullie dat je snel wat anders hebt. Ik heb eigenlijk geen connecties in Utrecht maar als ik wat hoor zal ik aan je denken.

  7. Sam schreef:

    Wat heftig en klote! Sterkte met de shock en beterschap. Hoop dat je je snel weer een beetje veilig voelt of een ander huisje vind want dit is een kut gevoel!

  8. Anouck Plume schreef:

    He bah wat een nare ervaring, ik zou me een ongeluk geschrokken zijn! Wel dapper van je dat je tekeer ging tegen de inbreker. Ik moest wel een klein beetje lachen om je een-wenkbrauw-witte-t-shirt verschijning, maar het is zeker geen leuk verhaal. Ik hoop heel erg dat je snel een nieuw mooi huisje vind! (En dat je je snel beter voelt!)

  9. Femke schreef:

    Wat onwijs goed geschreven! Ik hoop dat het je help om van de shock af te komen!

  10. Lieke schreef:

    Ieuw wat naar! Hopelijk vind je snel een beter huisje. Ik heb ooit 1x de politie gebeld, maar dan 8844. Toen ik vertelde wat er aan de hand was bij de buren, werd ik direct doorverbonden met 112. Zelf durfde ik toen 112 niet te bellen, omdat mij dat toen ook te heftig leek, net als wat jij omschreef. Sterkte!

  11. Kelly schreef:

    Wow wat eng! Moet er niet aan denken.. Wel bizar goede timing met ziek zijn. Ook een talent!

  12. Citlali schreef:

    Oh man, wat naar!!! Heel veel succes met je zoektocht naar een ander huisje :)

  13. Silvana schreef:

    Jeetje, wat heftig joh! Heel erg naar, misschien juist wel goed dat je zo tekeer bent gegaan. Dat zou echt ik heel moeilijk vinden.

  14. Stephanie schreef:

    Wows. Ik kan me voorstellen dat je zoiets van je af wilt schrijven! Ik vind het stiekem wel goed dat je zo tekeer bent gegaan. Ik hoop dat die ‘idioot’ zich ontzettend opgeladen en ongemakkelijk en bedreigd heeft gevoeld. You go, Aline! Lijkt me trouwens hilarisch om je met één bijgetekende wenkbrauw te zien, maar dat even terzijde.

  15. Manon schreef:

    He getver, wat een nare ervaring! Bah bah bah… Niet niks dat er zomaar iemand in je huis staat. Stoer hoe je die vent de deur hebt gewezen en dan ook nog op zo’n lekker dramatische manier hihi ;)

  16. Mandy schreef:

    Hé báh wat naar. Ben je inmiddels een beetje bekomen van de schrik? Ik moet stiekem gniffelen om het beeld van jou met éen getekende wekbrauw die heel hard staat te brullen maar het is natuurlijk helemaal niet grappig. Beterschap en dikke knuffel. Niet fijn als iemand probeert je veilig thuis binnen te dringen.

  17. Emma schreef:

    He wat naar :-( Ik hoop dat het van je afschrijven een beetje heeft geholpen

  18. Sonja schreef:

    Aaaah wat rot! Maar wel echt een mega goeie actie om gewoon de deur open te smijten en die gast zo bang te maken dat ie meteen vlucht!
    Je zou in mijn huisje mogen intrekken als er plaats was, haha, maar dat is dus niet het geval.. succes met zoeken in ieder geval:)

  19. Jo schreef:

    Ah bah, wat schrikken! En perfecte timing om ziek te zijn. Dat je de durf had om hem wat te zeggen/schreeuwen. Held! Volgens mij zou ik van schrik niet meer weten wat ik moet zeggen. Ik hoop wel dat je vannacht lekker kan slapen!

  20. Ilse schreef:

    Jemig, dan schrik je je de pleures! Ondertussen alweer wat beter? :)

  21. Ellen Denkers schreef:

    Lijkt me vreselijk om mee te maken, geloof goed dat je gefrustreerd en van slag bent. Gelukkig wel helder genoeg om de deur toch open te doen. God weet wat er anders was gebeurd. Staat ie ineens aan je bed brrr. Hopelijk vergeet je de gebeurtenis snel. Eerst beter worden en dan leuke dingen doen om het van je af te schudden. Succes!

  22. cheyenne schreef:

    ohhh bah! wat naar zeg! daar zou ik ook behoorlijk van slag van raken.. hopelijk gaat ‘t snel weer beter!
    xo, cheyenne

  23. Zina schreef:

    Sjezus wat heftig zeg. Lijkt me zo eng, zou niet weten hoe ik zou reageren. Kan me ook helemaal voorstellen dat je nu nog liever weg wil, hoop dat jullie snel een ander huisje vinden! X

  24. Minou schreef:

    Respect, ik zou doodsbang in mijn bed blijven liggen.

  25. Anneleen schreef:

    Wow, ik vind dit echt heel eng om te lezen… Ik vind het wel heel knap dat je zo gereageerd hebt! Ik denk dat ik vooral zou overal worden door angst en met men mond vol tanden sta. Ook goed dat je de politie hebt gebeld! Ik hoop dat dit voorval ondertussen al wat gezakt is en je je al wat beter voelt. Lijkt me echt heel beangstigend…

  26. Marieke schreef:

    Getver! :( Maar wat goed dat je de deur open hebt gedaan! Geluk bij een ongeluk dat je thuis was…

  27. Joyce schreef:

    Jeetje meis, wat verschrikkelijk!
    Wat goed dat je thuis was, wie weet wat er anders…

    Goed ook dat je de politie hebt gebeld. Hopelijk vinden jullie snel een ander huis!

  28. Nicetobeout schreef:

    Wauw jemig wat eng! Misschien had hij wel een mes. Wat goed dat je de politie hebt gebeld, maar ik kan mij voorstellen dat je je niet meer zo veilig voelt nu in je eigen huis.

  29. Anne-Fleur schreef:

    Jezus wat zijn er ook een boel vago’s op de wereld (en dan heb ik het over die tjappie aan je deur, dat van die wenkbrauwen kan iedereen overkomen ;)). Nee maar brr, ik kan me voorstellen dat je hier enorm naar door voelt. En ik denk dat je reactie echt een goede was, tenminste, het werkte en hij ging weg. Ik kan me ook voorstellen dat je denkt ‘omg dat had ik niet moeten doen’ maar ja je hebt het wel gedaan en het ging goed.
    Hopelijk kom je er een beetje van los en gaat het gauw weer beter!

    Misschien moeten we met z’n 4en een huis kopen want ik wil ook weg ;)

  30. Elisse schreef:

    Woow bikkel! Ik moest stiekem wel een beetje lachen om het verhaal van je wenkbrauwen dat er zo ineens tussenkwam, hihi!

  31. Vink schreef:

    he, wat naar zeg! Hopen dat het van je af schrijven een beetje heeft geholpen!

  32. Tamarah schreef:

    Oh, bah! Ik weet niet dat wij in onze vorige flat konden zien hoe er jongens aan de overkant aan het inbreken waren ‘s avonds. Dat vond ik al doodeng! Laat staan als ze bij je eigen deur staan. Brr.

  33. Maire schreef:

    Oh gadver, wat eng zeg! Ik zou niet weten hoe ik zou reageren als ik tegenover zo’n gast zou staan… Snap iig heel goed dat je totaal te keer tegen hem bent gegaan. Hoop dat je snel een fijn huisje vindt in een betere wijk!

  34. Sabrina schreef:

    Wat verschrikkelijk om mee te maken zeg!! Bij mij is ook een keer ingebroken maar zonder dat ik thuis was, maar ik vond het toen al een heel eng idee, laat staan als je hem ook echt in de ogen kijkt… Maar het klinkt alsof je echt heel goed hebt opgereden, heb ik heel veel respect voor!!

  35. Kim schreef:

    Oh jeetje.. dat is niet leuk. Gelukkig is het goed afgelopen :)

  36. Olga schreef:

    Wat ontzettend naar! Ik kan me voorstellen dat je je even niet zo prettig in je eigen huis voelt. Ik woon ook in een niet al te beste buurt, maar dit hebben we gelukkig nog niet gehad. Jakkes. :(

  37. annouska schreef:

    Ah jeetje dat is wel een hele nare en vooral toch heftige situatie. Meestal besef je later pas wat er echt gebeurd is. Ik hoop echt dat je snel een beter huis vind, want dit gun je niemand!

  38. Mirna schreef:

    Poeh schrikken zeg. Maar ook knap dat je ondanks de schrik zo te keer bent gegaan.

  39. Anne schreef:

    Omegod Aline! Wat ontzettend eng en naar, bah. Hoop dat jullie heel snel iets fijns vinden, onveilig voelen in je eigen huis is echt niet oké. Meh. :/

  40. Fenne schreef:

    Ach wat rot. Hier ook ervaring mee. De honden verhinderden een inbraak in ons huis maar mijn autoruit moest eraan geloven. De vandaal ging ik nog achterna maar kon toch zelf voor de kosten opdraaien.

  41. Lizet schreef:

    Wow, wat naar! En wat knap dat je zo bent gaan schreeuwen, ik heb geen idee wat ik gedaan zou hebben. Je hebt het mooi opgeschreven, ik hoop dat dat een beetje heeft gewerkt om het te verwerken. :)

  42. Joyce schreef:

    Wow heftig, wel respect dat je zo maar naar de deur loopt. Waarschijnlijk was ik snel in mijn kast gesprongen met de hoop dat mijn kat die persoon zou aanvallen en tegelijk de politie zou bellen en anders optie twee: verrassings aanval uit de kast en mijn ninja moves laten zien – want die heb ik dan opeens…

    Liefs,
    Joyce

  43. Mikki schreef:

    Neeeeee wat doodeng dit ik krijg er de kriebels van. Ik ben zo blij dat het goed is afgelopen! (op de schrik na)

Laat een reactie achter