Over de achttienjarige ik en bijbehorende levenslesjes

31 juli 2013 - Persoonlijk, Schrijfsels

Mijn ouders hielden niet van reizen. Tot mijn vijftiende was ik nog nooit in het buitenland geweest en tot mijn zeventiende had ik nog nooit een vliegtuig van binnen gezien. We gingen elk jaar leuk met de boot naar een waddeneiland. Tentje opzetten en kamperen maar. Ook heerlijk, hoor. Maar toch was ik strontjaloers op al die vriendjes en vriendinnetjes die elk jaar lekker naar Spanje of Italië vlogen.

IMG_2040

May I introduce you to een van de fijnste plekjes. De zuidkust van Engeland.

Ik ben duidelijk niet geboren met reisgenen. Jammer. Maar ach, ik heb zo weer mijn andere kwaliteiten (ahum). Toch had ik heel erg – maar dan ook heel erg de behoefte om na mijn eindexamens van de middelbare school weg te gaan. Weg. Gewoon weg. Maakt niet uit waar naar toe. Vluchtgedrag? Misschien. Misschien wilde ik wel gewoon weg van mijn leventje hier. Weg van alles wat me aan mijn mama en haar dood herinnerde. Of was het gewoon één van mijn impulsieve acties? Misschien. Maar weg, dat ging ik.

Scan 5

Ik kwam dit briefje tegen tijdens de verhuizing en stond op het punt het in duizend stukjes te schuren. Maar oh my, herinneringen herinneringen. Engeland 2010. Best time of my life. Ik was niet alleen 3,5 jaar jonger, maar ook zo’n 10 kilo slanker. Als 18 jarig gupje ging ik met een grote tas en een grote koffer opweg naar Engeland.

IMG_1495

(ik links, inclusief gloeiwangetjes)

img1015025254 img1016480180

(ik rechts)

IMG_1541 IMG_1759 IMG_1808

(ik achterin als een halve gare)

En leven, dat deed ik. Leven alsof ik nooit eerder had geleefd. Alsof ik nooit jong was geweest. Even geen rouw, geen dode moeders.

Ik feestte, huilde, lachte.

Ik bouwde barbecues op het strand, deed dansjes alsof mijn leven ervan af hing, leerde bier drinken, deed middagdutjes op het strand, leerde een paar woordjes Duits, Spaans en Italiaans, werkte me in het zweet om mijn huur te betalen, winkelde tot ik er bij neer viel, lunchte in de pub, racete rond in een bootje, pakte de bus naar Londen, had een Primark op de hoek, keek het WK voetbal met 10 internationale huisgenoten, kwam 10 kilo aan en dat boeide me niks, picknickte in het park, woonde voor het eerst op mezelf, deelde mijn kamer met iemand anders en werd twee keer ontslagen.

Ik genoot.

IMG_1952

(ik rechts)

Wees niet bang om impulsief te zijn. Wees niet bang om jezelf in het diepe te gooien. Ooit had ik ook deze angst. Maar nu leef ik met de gedachte dat alles kan, dat alles mogelijk is. Zolang jij maar wilt. De mogelijkheden zijn eindeloos. Aan de ene kant is dat beangstigend, want wordt het dan ook niet een beetje van je verwacht? Aan de andere kant bevrijdend. De wereld ligt aan je voeten. Geld? Ach, slechts een bijzaak.

Mislukt je avontuur? Jammer dan. Je hebt het in ieder geval geprobeerd. Ik begon als au-pair. Grootste mislukking. Ik en kids is geen combinatie. Vervolgens ging ik werken in een restaurant als bediende. Gooide talloze glazen wijn stuk, zorgde voor een hoge stomerij rekening en mocht vertrekken. Ik ging verder in een hotel. Dit laatste was een succes. Ik bleef. Waarom het dan de beste tijd van mijn leven was, als ik twee keer ergens werd ontslagen? Ik hield vol. Ik wilde daar blijven, koste wat het kost. Ik wilde doorzetten en dat heb ik gedaan. Ik heb tranen met tuiten gejankt maar uiteindelijk de beste tijd van mijn leven gehad. Het leven is niet altijd zonnestraaltjes en regenboogjes. Maar als het dan wel eenmaal wat zonnestraaltjes vertoont is het geweldig.

Ik heb geen wereldreis gemaakt, ik heb geen Mount Everest beklommen, ik ben geen wereldverbeteraar en ook geen uitvinder. Maar ik ging wel op mijn achttiende, met mijn koffertje, alleen naar een onbekende plek. Ik deed het, en het lukte me. Scheet zeven kleuren in mijn broek, maar ik deed het. En ik had de beste tijd van mijn leven.

IMG_2041

Stap eens uit je comfortzone. Laat je eens los van je oude vertrouwde leventje.

Do one thing everyday that scares you.

Reacties

  1. The Moustaches schreef:

    Diep.

    (…that’s what she said)

    Kidding aside, DIKKE LIKE VOOR JOUW POST!

  2. Elodie_O schreef:

    Mooi stuk en heel inspirerend…
    Uit je comfortzone stappen, zo eng, maar achteraf doet het zo’n goed.

  3. Nem schreef:

    I did it too! Ook met koffertje (backpackje), net vers van de pers 18, maargoed, ik moest en zou in Australie gaan wonen. En ik heb ook gejankt maar ik ben wel in een keer ‘groot geworden’ en ik had het nooit willen missen.Mocht daar universiteit doen en werken en HEEL veel geld verdienen, zodat ik daarna gewoon rechtstreeks op vakantie naar Amerika ging. Gelukkig heb ik ervan genoten want dat geld heb ik nu niet meer met al die vaste lasten..

  4. T schreef:

    mooi stuk. Het hoeft allemaal niet naar de andere kant van de wereld te zijn, als het maar uit je veilige omgeving is! En you did it.

  5. Marlou schreef:

    Fijne post! En – hoewel ik ook als 18-jarige (of heel precies genomen nog-net-een-week-17-jarige) naar een ander land verhuisde, inspireert me dit meeeeer van zulk fijns te doen. Want toegegeven, ik geniet nooit meer.

    :)

  6. anjo schreef:

    Slik… zo mooi, zo waar… en iets wat ik nooit gedaan heb en misschien wel spijt van heb! Toch staat er op mijn bucketlist om ooit nog eens alleen op vakantie te gaan, gewoon om te kijken of ik dat kan!
    Dankjewel voor je inspirerende woorden!

  7. Debby schreef:

    Oh, wat een heerlijke post <3 <3 <3. En ieh, dat step out of your comfortzone, dat is mijn advies in mijn interview op een blog binnenkort :') PRECIES HETZELFDE. En wat een fijne foto's, je glundert helemaal!

    • Aline schreef:

      Haha, toevallig! Ben erg benieuwd naar je post! Niet zo gek natuurlijk, zoiets hoort gewoon een keer voorbij te komen op een blog als die van jou die voornamelijk over reizen gaat. En thanks. :)

  8. ellen schreef:

    Goed geschreven! En inderdaad, je comfortzone.. lastig om er uit te stappen, vind ik

  9. Yolande schreef:

    Ontzettend goed geschreven! Zelf vind ik het af en toe lastig om uit mijn comfortzone te stappen, maar als ik het eenmaal doe komt er eigenlijk altijd wel iets goed uit. Net als bij jou!

  10. Mearten schreef:

    dit is echt een fantastische post, zo inspirerend!

  11. Dionne schreef:

    Heel mooi en dapper geschreven!
    Je hebt er wel gelijk in!

  12. Ja haha, precies dit verkondig ik ook altijd letterlijk op mijn blog. Mensen, droom je dromen en ga. Durf.

    Ik was ook 18 en ging naar Londen, hoe toevallig allemaal. Al is het voor mij euh slik heuh 7,5 jaar geleden. Te lang geleden. En had ik nog geen dode moeder. Wel vluchtgedrag en een verslaafde broer en een zieke moeder die me motiveerde om steeds maar te gaan.

    Ik bleef gaan, ik blijf gaan, maar dan als passie en dromer en niet meer om te vluchten.

    Mooi!

  13. Kiss & Make-up schreef:

    Mooi geschreven, meid. Leuke terugblik in het verleden :-) Ik wil zelf zoveel mogelijk doen, zien en beleven. Ik ben begin dit jaar naar Zwitserland verhuisd, and I love it. Heb België nog geen seconde gemist. En ik ben vrij zeker dat ik ook nooit meer terugkeer. Als ik verhuis, dan zal het naar nog een ander land zijn, maar not back home :-)

  14. Kiran schreef:

    Fijne post en inspirerend!

Laat een reactie achter