Soms vergeet ik je

12 mei 2015 - Persoonlijk

Eergisteren was het zondag. ’s Morgens sliep ik een klein beetje uit en stapte ik op de trein naar Lelystad waar ik een afspraak had met een aanstaand bruidspaar. De trein was gevuld met bloemen en bijbehorende eigenaren. Bloemen onderweg naar een nieuwe bestemming.

Op de terugweg kocht ik een kaasbroodje en een koekje en baalde ik van mijn gebrek aan discipline want ik blijf maar zeuren over m’n vetrollen. Ik stond nog stil bij de zonnebloemen omdat ik die zo mooi vond, en ik het wel weer eens tijd vond voor wat fleurigs in ons nieuwe huis. Ik pakte een bos uit de bak maar vond de stengels veel te lang dus zette ze weer terug want ik zag even niet voor me hoe ik met zo’n gigantisch bos ging fietsen.

’s Avonds besefte ik me dat het moederdag was. Dat ik bijna niet aan je heb gedacht. Dat ik je bijna niet heb gemist. Dat ik van helemaal niemand oppeppende berichtjes heb gekregen zoals ik de voorgaande jaren nog wel eens kreeg. Dat je er niet meer bent is bijna vanzelfsprekend geworden. Ik ben allang niet meer Aline met de dode moeder maar gewoon Aline. Ik bereik bijna de leeftijd waarop ik langer zonder je dan met je heb geleefd. De mensen om me heen vergeten je soms een beetje, en hoewel ik het bijna niet hardop durf te zeggen ikzelf ook.

Vandaag fotografeerde ik de spulletjes die ik in de zak van je badjas vond, vlak na je dood. Ik weet eigenlijk niet zo goed waarom ik dat deed, want de spulletjes zijn op zichzelf staand al de herinnering. Misschien hoopte ik toch een soort van troost te vinden en alle stukjes te lijmen die elk jaar meer en meer uit elkaar vallen.

Soms vergeet ik een beetje dat ik je mis. Ik hoop dat je dat niet erg vindt.

DW8A3374 DW8A3384 DW8A3387 DW8A3389 DW8A3393 DW8A3397

Reacties

  1. Sarah schreef:

    Wauw. Stil. Zo mooi.

  2. Eline schreef:

    Dit is echt prachtig, Aline.

  3. Vera schreef:

    Die laatste twee zinnetjes. Ik heb er tranen van in mijn ogen.

  4. Emma schreef:

    Wow. Dit is zo mooi! Doet me een denken aan het liedje van Maaike Ouboter, ik word op dezelfde manier geroerd…

  5. Myrthe schreef:

    Zo ontzettend herkenbaar en zo ontzettend mooi.

  6. Aimée schreef:

    Ben geheel sprakeloos, wat onwijs knap dat je dit zo open en bloot op het internet durft te zetten.
    Ik heb zo’n gevoel, dat je moeder het echt niet erg zou vinden! <3
    Liefs,

  7. Lieke schreef:

    Tranen in mijn ogen. Prachtig.

  8. Sofie schreef:

    Wauw wat prachtig geschreven.
    Tranen in mijn ogen
    Dikke knuffel!
    Liefs, Sofie

  9. Iep schreef:

    Prachtig, heel ontroerend….
    Liefs

  10. Kim schreef:

    Soms- waaronder ook vandaag, heb ik het gevoel dat ik te veel gevoel heb voor één persoon. En soms weer te weinig woorden voor al dat gevoel. Op dit moment ook.. Super mooi geschreven, en knuffels. <3

  11. Noah schreef:

    Wauw, wat prachtig! En herkenbaar…

  12. Fleur schreef:

    Bijzonder mooi geschreven.
    Terwijl ik het lees voel ik je pijn en misschien ook wel eenzaamheid.
    Ja, heel mooi beschreven!

  13. Stephanie schreef:

    Ik krijg kippenvel. Heel bijzonder!

  14. Jennifer schreef:

    Heel erg mooi! Sterke

  15. Jessica schreef:

    Lieve Aline, wat prachtig geschreven. Ik heb tranen in mijn ogen, ik wou dat ik je een knuffel kon geven. xxxxx

  16. luna michelle schreef:

    heel mooi geschreven aline <3 wat heftig dat je zo'n groot verlies op zo'n jonge leeftijd meegemaakt hebt — sterkte!

  17. Stella schreef:

    Wauw. Echt, ik heb hier zo’n bewondering voor. Echt prachtig geschreven. Heel veel liefs, Stella.

  18. Raffika schreef:

    :-( knuffel

  19. Nena schreef:

    Heel mooi geschreven, tranen in mijn ogen.. Sterkte! X

  20. Dhini schreef:

    wat prachtig geschreven.

  21. Senna schreef:

    wow Aline, kippenvel en even sprakeloos.

  22. Marjolein schreef:

    Prachtig geschreven Aline. Dikke knuffel!

  23. Zonnewolk schreef:

    Sprakeloos, heftig en echt heel mooi. Hoe simpel die foto’s, terwijl ze zóveel teweeg kunnen brengen. Prachtig geschreven.

  24. T schreef:

    Lieve Aline, ik ben er een beetje sprakeloos door. Heel erg mooi en heftig tegelijk. Ook al ken je me niet, het liefst zou ik je nu een knuffel geven.

  25. Hedwig schreef:

    Zo mooi! Heel ontroerend ook, je kunt er erg mooi over schrijven.

  26. Naomi schreef:

    Wauw, prachtig geschreven.
    Ik ken je niet persoonlijk, maar alsnog een dikke knuffel van mij !
    Liefs Naomi

  27. Miranda schreef:

    Erg mooi geschreven, ik ben sprakeloos.

  28. Karin schreef:

    Ik hield het nog droog bij de tekst, maar bij de foto’s moest ik huilen.
    Het is echt mijn grootste angst dat mijn moeder iets overkomt en vind het vreselijk dat er zoveel mensen zijn die hun moeder (of vader) al zo lang moeten missen.

  29. Frederieke schreef:

    Dit is zo mooi. Ik heb de tranen in mijn ogen.

  30. Kelly schreef:

    Wauw zo mooi! Ik ben er helemaal stil van, ontroerend en herkenbaar om iemand te moeten missen. Herkenbaar wat je voelt en dat je soms helemaal niet aan diegene denkt. Ik ben zelf alleen toch wel stiekem bang dat ik straks de stem van mijn vader niet meer voor mij kan halen over een paar jaar. Dikke knuffel!

  31. Marleen schreef:

    Wauw, wauw, wauw, wat mooi geschreven…
    Hoewel het totaal niet te vergelijken is met het verliezen van je moeder, heb ik hetzelfde met onze kat die twee jaar geleden plots verdwenen was. Soms vergeet ik gewoon dat zij er is geweest, helemaal nadat we onze nieuwe poes kregen. Ik kan me dus wel een héél klein beetje voorstellen wat je voelt.

    -xxx-

  32. Ilse schreef:

    Wauw, ik ben er een beetje stil van..
    Een hele dikke knuffel voor jou! <3

  33. Ilse schreef:

    Jeetje Aline, ik zit hier met tranen in mijn ogen. Wat mooi geschreven. En wat mooi die foto’s. Liefs!

  34. Eline schreef:

    De tranen rollen over mijn wangen. Wat heb je dit prachtig geschreven.

  35. Floortje schreef:

    Wauw. Nogal sprakeloos. Ik ga toch maar even mijn moeder knuffelen!

  36. Mies schreef:

    Wauw. Ik weet even niet zo goed wat ik hierop moet reageren, maar in gedachten ben ik bij je. Kan me voorstellen dat het lastig is om te beseffen dat herinneringen langzaam vervagen. Maar weet dat het niet erg is; het hoort erbij, denk ik. Veel digitale knuffels voor jou! x

  37. Anne-Fleur schreef:

    Zo mooi en verdrietig..
    Het lijkt me heel verwarrend om zulke gedachtes te hebben, dat zoiets zo vreemds en verschrikkelijk soms bijna vanzelfsprekend wordt..
    De poekies maar een beetje platknuffelen sowieso. X

  38. Anniek schreef:

    Wauw, even stil. Heel erg mooi verwoord en ook in beeld gebracht. Heel veel sterkte (voor zover dat helpt/nodig is).

    Vergeten is een verschrikkelijk vreemd en naar verschijnsel. Helaas hoort het erbij en ik denk dat niemand het je kwalijk zal of kan nemen.

  39. Sanne schreef:

    Bij toeval stuit ik via Bloglovin op deze post en besluit ik verder te lezen.. Wat heb je dit prachtig beschreven en weergegeven!

  40. Natasja schreef:

    Ah.. :(
    Ik vind het ontzettend knap hoe je dit onder woorden kan brengen. En ik denk dat je moeder het niet erg vindt dat je haar soms even vergeet. Volgens mij is dat goed en denk ik dat ze trots is omdat je in de jaren zoveel sterker bent geworden.

  41. Mieke schreef:

    Zo, daar ging ik even helemaal kapot van. Heel treffend en ook al een beetje herkenbaar (na slechts acht maanden zonder) x

  42. Stephanie schreef:

    Pfoe dit komt wel binnen, het lijkt mij zo heftig om 1 (of beide) van je ouders te moeten missen. Dit is zo’n prachtig artikel, wauw. Ik heb zoveel respect voor je! Wat kun jij dit prachtig verwoorden en weergeven! *Knuffel*

  43. Denise schreef:

    heel treffend en herkenbaar – de foto’s in combinatie met de tekst zijn prachtig. Dikke knuffel

  44. Sylvia schreef:

    Ik ben niet het type dat snel ontroerd raakt door blogposts e.d., maar dit was even een traantje-wegpinken-momentje hoor.

  45. Yara schreef:

    Prachtig geschreven.

  46. Kelly schreef:

    wow wat een heftig, maar prachtig geschreven stuk. Gelezen met een brok in mijn keel…

  47. Benthe schreef:

    Vergeten is de grootste angst.

  48. Demi schreef:

    Prachtig geschreven, ik werd er echt sprakeloos van.

  49. sammie schreef:

    Zo mooi geschreven! bijzonder ontroerend, sterkte! Ik ken je niet zo goed maar wat ik altijd van je lees.. Denk dat je moeder bijzonder trots op je zou zijn

  50. Laura schreef:

    Even stil.

    Heel mooi geschreven. Ontroerend.

    Mijn vader is vorig jaar overleden en ik was vanaf het begin al bang dat ik dat soort dingen zou gaan vergeten van hem. Het is onontkoombaar.

    Veel sterkte. Liefs, Laura

  51. Iris schreef:

    Ik ben de hele dag al aan het huilen om de zielige dingen die ik tegenkom, en nu ook weer. Maar niet op een snottermanier hoor, ik vind het zo mooi en knap hoe je het onder woorden kan brengen. Dat vanzelfsprekende is voor mij ook herkenbaar, als ik een film zie over een gezin zonder vader vind ik dat heel normaal, en dan schrik ik daar een beetje van als ik me dat ineens realiseer.

  52. Ellen Denkers schreef:

    Je hebt me ontroerd, weet niet wat te zeggen maar wil toch even reageren. Zo is het leven denk ik, je wordt door beslommeringen bezig gehouden om door te gaan.
    Je moeder zou niet anders gewild hebben en volgens mij zit ze daar boven gewoon trots te zijn op jou!

  53. Robbin schreef:

    Mooi geschreven Aline, zet sommigen van ons – mij in ieder geval – weer even met beide benen op de grond. Je mama is ongetwijfeld super trots!

  54. Saskia schreef:

    Wauw, heel mooi geschreven. Een herinnering op zichzelf.

  55. Anne schreef:

    Mooi.. Zo mooi verwoord.. Ik wou dat ik er nog iets zinnigs over kon zeggen maar verder dan dit kom ik niet.

  56. Kim schreef:

    Wauw… kippenvel…
    Ik ben zelf nog heel erg bang dingen van mijn vader te vergeten: zijn lach, zijn krullen, zijn stem, zijn favoriete muziek… en zo veel meer. Ik probeer krampachtig alles vast te houden om maar niks te vergeten…
    Ik vind je blog echt ontzettend mooi…

  57. […] wie is het laatste blogje wat je gelezen hebt en welke was dat? De blog van Aline, doordat ik de blog van Bente had gelezen. Ik werd er even helemaal stil van. Het ontroerde mij, […]

  58. Janneke schreef:

    Wauw aline, wat vind ik dit erg. Ik heb nog getwijfeld je een berichtje te sturen, maar waar ik dat eerst met twitter deed heb ik dat nu niet meer in gebruik. En nu baal ik, omdat ik niet de moeite heb genomen een andere weg te zoeken. Maar ik heb aan je gedacht. Dat zeker. En ik hoop dat je jezelf vergeeft niet altijd aan haar te denken. Ik weet zeker dat ze meer dan trots is daar op die wolk.

    Liefs Janneke

  59. BySilke schreef:

    Zo mooi, ik kreeg er tranen van in mijn ogen. Meer woorden heb ik niet, ze zijn eventjes verdwenen :)

  60. Anne schreef:

    Drie jaar geleden waren er mensen van wie ik hield die er nu niet meer zijn en ik denk soms ook: Hoe kan het dat ik niet meer weet hoe hun stemmen klinken, de geur van hun deodorant en hun scheetjes ruikt, terwijl ik ze meer dan tien jaar gehoord en geroken heb? Terwijl ik toen alles nog was zoals het was en het nooit meer zal zijn, hun van mijlenver zou kunnen herkennen, zouden ze nu als vreemden zijn voor mij. En elke keer als ik voorbij hun foto’s loop, die in de living netjes op een rijtje hangen, zie ik dat ze jonger worden. En jonger en kindser en jonger. Dat ik ouder word. En zij blijven twaalf. Vorig jaar, het jaar daarvoor kon ik me nog inbeelden dat ze even oud waren als mij, maar het verschil tussen een twaalfjarige en vijftienjarige is te groot. Het lijken wel lichtjaren.

    Ik denk: het mag toch niet?
    Maar het kan niet anders. Denk ik. Hoop ik.

  61. Arjanne schreef:

    Dit is zo’n mooie mannier om zoiets te zeggen. Prachtig.

  62. Ester schreef:

    Heel mooi. Dat zoiets vanzelfsprekend niet altijd vanzelfsprekend is.

  63. Malou schreef:

    Tranen in mijn ogen en kippenvel. Je bent een echte kunstenaar Aline <3

  64. francine schreef:

    Dit is echt zo mooi

  65. Manon schreef:

    Tranen in mijn ogen. Mijn vader is 6 jaar geleden overleden. Ik dacht laats nog aan mijn vaders stem, ik kan het niet goed terughalen?! zo erg vind ik dat

  66. Andrea schreef:

    Prachtig geschreven!

  67. zooo mooi geschreven, ben er stil van!

  68. Anne schreef:

    Wat ontzettend ontzettend mooi

  69. Iris schreef:

    Aline, wat kun jij ontzettend mooi verwoorden wat je denkt. Oprecht, eerlijk én gevoelig. Knap vind ik dat. Ik kan inhoudelijks niets anders zeggen dan al die mooie reacties die al gegeven zijn en elke lezer heeft gelijk dus waarom ik wil reageren weet ik niet eens… Het ontroert me in al de harde maar rake emotie die in je tekst ligt. En dan die foto’s erbij maakt de waarheid hard, confronterend en mooi tegelijk. Ik heb bewondering voor je en dat is alles wat ik te zeggen heb. Je kent me niet eens, maar door je blogpost laat je mensen wel kwetsbaar dichtbij jou komen en dat is gewoon echt heel tof.

  70. Paul schreef:

    Aline, ik snap je gevoel. Mijn moeder is ook al een lange tijd overleden. Ik kan je vertellen dat ik het gevoel dat je beschrijft herkent. En dit jaar: BAM, ineens werd ik weer enorm geraakt door alles dat met moederdag te maken heeft. Totaal onverwacht, het missen wordt anders, maar blijft er toch. Ik heb er ook een stukje aan gewijd.

  71. Inge schreef:

    Heel mooi geschreven. Sprakeloos.

  72. Hillevi schreef:

    Ik ben er stil van. Tranen in m’n ogen, omdat het gemis me pijn doet, maar ook omdat je het zo mooi verwoord Aline.

  73. Anna schreef:

    Wauw!

  74. Marjolijn schreef:

    <3

  75. Hester schreef:

    Tranen in m’n ogen, kippenvel. Wauw.

  76. Miriam schreef:

    Wauw, zo mooi geschreven. Die foto’s erachter aan…poehhhh *Traantje*. Je hebt zo’n talent om oprecht en eerlijk dingen te omschrijven, erg mooi…

  77. Rianne schreef:

    Héél mooi! Even stil ervan!

  78. […] Soms vergeet ik je.  Een heel mooi persoonlijk artikel van Aline over het vergeten van haar moeder op moederdag. […]

  79. Michèle schreef:

    Pfoe. Hier ook tranen. Zo zo zo mooi.

  80. Alicia schreef:

    Wauw, wat prachtig geschreven. Aan de ene kant lijkt het mij lastig om te beseffen dat je haar een beetje ‘vergeet’ en aan de andere kant lijkt het mij ook wel fijner dat het minder zwaar op je drukt.

Laat een reactie achter