Ik heb een beetje last van heimwee

16 oktober 2013 - Schrijfsels

Ik wil herinneringen voor altijd blijven koesteren. Voor altijd vast kunnen houden. Ik wil niet dat het tussen mijn handen doorglipt als vloeibaar zand. Ik wil er grip op kunnen blijven houden en het tegen me aan houden. Dichtbij. Waar het hoort. Dicht bij mij.

Ik wil voor blijven herinneren hoe fijn de sfeer in mijn eerste huisje was. Hoe de zon door de ramen naar binnenviel en hoe mijn wangen rood gingen gloeien van de warmte. Hoe de muziek echode tegen de hoge plafonds. Hoe vals mijn pianospel was. Hoe de geur van knisperende gaskachel het huis vulde. Hoe de wolken van wierrook door de kamer dansten. Hoe de stofwolken van de schouw dwarrelden. En hoe een gevoel van gelukzaligheid in mij opborrelde.

Voor altijd blijven herinneren hoe ik ‘s winters in de kou op Vlieland liep terwijl de wind langs me raasde en hoe mijn jeugd in beelden aan me voorbij flitste. Hoe koud mijn neus was. Hoe alles kraakte van de sneeuw en van de kou. Hoe leeg het strand was. Ik wil voor altijd blijven herinneren hoe ik op dat duintje zat. Met uitzicht over een lege camping. Hoe warm het bed was ‘s avonds. Hoe verrimpeld mijn vingers waren van het lange warme bad.

Ik wil voor altijd herinneren hoe mama rook. Hoe haar stem klonk. Of hoe mijn knuffel heette. Hoe oma haar cake smaakte. Welk jurkje ik droeg op mijn tiende verjaardag. Hoe pijn mijn knieën deden na die val van mijn fiets. En hoe mama mijn tranen wegveegde.

Hoe papa “IK GA!” riep als hij naar zijn werk ging. En ik dan vanuit bed: “OKE!” schreeuwde en een zware plof hoorde van de voordeur. Hoe ik ‘s avonds aan het geluid van de auto herkende of hij terug was. Elke dag opnieuw. Elke dag een zucht van opluchting. Gelukkig, papa is er nog.

Heimwee naar tijden die geweest zijn en nooit meer gaan komen. Vasthouden en in een potje stoppen. Ondertussen door naar het heden en de toekomst. Nieuwe herinneringen maken.

Net zo lang tot het potje overstroomt.

Reacties

  1. Henriëtte schreef:

    Mooi geschreven! (:

  2. Lieve schreef:

    Wauw wat mooi, je bent een geweldige schrijfster, fotografe en ook nog een prachtige vrouw. Normaal lach ik hardop om je posts, maar dit is meer traantje-weg-pink-materiaal. Mooi hoor.

  3. Marieke schreef:

    Wauw, wat heb je dat mooi opgeschreven!

  4. Angélica schreef:

    Wauw erg mooi geschreven.

  5. Linda schreef:

    Prachtig! (:

  6. Anne schreef:

    Zo mooi geschreven! En herkenbaar. Ik houd van herinneringen en wil deze graag voor altijd bij me dragen, niets vergeten. Koesteren!

  7. Maura schreef:

    Inderdaad… zelf net het huis uit, en ondanks de irritaties mis ik ook de kleine dingen zoals het naar elkaar roepen ‘s morgens dat je de deur uitgaat. Maar, je bent een topwijf, sterk en een heel mooi persoon. Keep that in mind ;-)

    • Aline schreef:

      Stom he, dat je daar dan ineens zoveel waarde aan hecht. Die kleine dingen. Maar het zijn wel altijd die kleine dingen die het hem doen. En dankjewel. :) Wat een lieve woorden.

  8. Maura - YLT schreef:

    Wauw, wat mooi geschreven. Het raakt joh.

  9. Mariette schreef:

    Wauw… Vet mooi geschreven meis <3. Ik wil ook zo graag alle mooie dingen die ik heb beleefd voor altijd herinneren.

    Liefs, Mariette

  10. Eva Leek schreef:

    Jemig ik moet er bijna van huilen :'[

  11. Natasja schreef:

    Herkenbare, mooie woorden <3

  12. Femke schreef:

    Lieve Aline, ook na twee (drie, nee, stiekem vier) keer lezen raakt het me nog steeds.

    Je bent een mooi mens met een prachtschrijfstijl.
    Zo.

  13. Nanda schreef:

    Herkenbaar, ik zou ook willen dat ik nooit iets vergeet.
    Mooi geschreven Aline.

  14. Nene schreef:

    Mooi…
    Beetje nsfw ook, heb er wat traantjes van.
    Herinneringen zijn zo fijn!
    Dat ik als kind ‘s avonds in mn bedje lag en mn ouders beneden koffie zetten, die geur geeft me nog steeds zo’n veilig gevoel. En ik lust niet eens koffie, maar die geur <3

  15. Anne schreef:

    Wow, echt een prachtig stuk! Helemaal ontroerd hier :)

  16. Sam schreef:

    Prachtig geschreven!

  17. Kimberly schreef:

    Dit heb je heel erg mooi geschreven meis.. <3 Ik kan me helemaal inbeelden in hoe je voelt, het liefst hou ik alles zo dicht bij me en wil ik dat ik de tijd af en toe even kan terugspoelen om daar weer te zijn

  18. Demi schreef:

    wauw supermooi geschreven :D,
    kon het me precies inbeelden en kwam zelfs wat dingetjes tegen uit mijn jeugd (:

  19. Maaike schreef:

    Wauw. Geen woorden. Prachtig geschreven.

  20. Raffika schreef:

    Ja, huilie hoor. Weer prachtig geschreven.

  21. mir schreef:

    Ik wilde bij je vorige blogstukje neer zetten dat ik je zo’n briljant wijf vind.
    Maar dat vind ik ook na het lezen van dit stuk.
    Dus bij deze wat een heldin!

  22. Eline schreef:

    Prachtig geschreven, en als het potje overstroomt, open je een nieuw potje.

  23. Merel schreef:

    Mooi stuk! Herkenbaar ook.

    Ik kan er bijvoorbeeld ook echt niet tegen als ik weet dat ik op zo’n punt in m’n leven sta waarna alles nooit meer wordt zoals het was. Ook al ga ik juist een hele leuke kant van mijn leven op, toch kan ik dan wel janken van alvast-heimwee.

    Terugkomen van mijn eindexamenreis vijf jaar geleden was zo’n moment, dat weet ik nog zó goed. Nooit meer middelbare, nooit meer het zó leuk hebben met deze mensen, einde, over. Ik heb echt een week zitten huilen, terwijl ik wel geslaagd was :p.

    • Aline schreef:

      Hahaha aaawh! Ja dat is wel herkenbaar, al had ik het bij de middelbare school minder als bij de basisschool. Op de laatste avond van de basisschool heb ik thuis in bed liggen huilen omdat ik wist dat het nooit meer zo zou worden hahaha. Bij de middelbare school had ik echt een gevoel van ’tis klaar, tis goed, op naar de rest van mijn leven!’. Maar heel herkenbaar ja. :) Ik heb het zelfs op laatste avonden van fijne festivals bijvoorbeeld haha.

  24. Francine schreef:

    Wauw, zo mooi…ik mis de oude tijden soms ook

  25. Malou schreef:

    Mooi stukje heb je geschreven <3

  26. Mearten schreef:

    wauw.

  27. Chantalia schreef:

    Ik ken het gevoel. Erg mooi omschreven!

  28. Anoeska schreef:

    Wat een prachtig stukje, ben er echt even stil van …

  29. Sonja schreef:

    Heel mooi geschreven! Herkenbaar ook

  30. Evelien schreef:

    Super mooi geschreven en heeeeel herkenbaar. Aline, je bent een held!

  31. Marcella schreef:

    Wauw, prachtig geschreven!! Ik ga ook herinneringen ophalen, zo fijn altijd! Dat ik altijd blij was als ik de auto met mijn vader thuis hoorde komen is zeker herkenbaar ook.

  32. Mikki schreef:

    Oh jeetje ik zit hier die brok in mijn keel weg te slikken

  33. Ginny schreef:

    In 1 woord prachtig (geschreven). Dit is waarom ik jouw blog ben gaan volgen een tijdje terug.

  34. Simone schreef:

    Op een gegeven moment zal je hoofd te klein zijn om alle herinneringen vast te houden. Misschien zijn ze er nog wel, in jou, maar zitten ze te diep om op te halen. Een dagboek kan dan de sleutel zijn naar de in die oude laatjes weggestopte herinneringen. Gewoon, een verslagje van je leven in een mooi boekje, met foto’s erin misschien, voor jezelf.

  35. Mandy schreef:

    Wat heb je het prachtig geschreven…
    Zeer herkenbaar. Soms ben ik bang dat ik alles vergeet. En soms ben ik verdrietig dat die momenten nooit meer terug komen. Gelukkig hebben ze een warm plekje in mijn hart en kan ik (hoop ik) nog heel veel nieuwe mooie herinneringen maken. Jij ook!

  36. Rob schreef:

    Wow,

    Dit is echt een van de aller aller aller mooiste stukjes die ik ooit heb gelezen..

  37. Femke schreef:

    Ik werd een beetje geëmotioneerd bij dat stukje over je moeder..

  38. Imre schreef:

    Jeetje Aline! Maak je me steeds weer aan het huilen. Echt heel erg mooi. Je mag trots zijn op alle mooie woorden die je opschrijft. Ik hoop dat ik er nog meer mag lezen. Liefs.

Laat een reactie achter